Ξημέρωμα Πέμπτης...

…είναι 4 και μισή και ο Μορφέας δεν μου χτυπάει την πόρτα.

Κάθομαι μόνος μου και το μόνο που μου έρχεται είναι ότι υπάρχει πολύ μοναξιά στο κόσμο. Οι φιλίες είναι σκατά, έρχονται και φεύγουν ο καθένας κοιτάει τη πάρτη του. Απογοητεύσεις παντού, οι εγωισμοί αλληλοσυγκρούονται και το αποτέλεσμα αυτής της μάχης είναι η μοναξιά τίποτα άλλο. Αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω είναι ότι τα πράγματα είναι τόσο απλά και εμείς ήμαστε αυτοί που τα δυσκολεύουν. Γιατί?
Γιατί δεν κάνουμε κάποιες υποχωρήσεις? Μήπως κατά βάθος ήμαστε ένα μάτσο κακομαθημένα παιδάκια τα οποία δεν δέχονται το όχι σαν απάντηση? Μήπως έχουμε όλοι χαθεί μέσα σε μια υλιστική ζωή? Θέλουμε το ένα θέλουμε το άλλο κι όλα αυτά στην αναζήτηση της χαμένης ευτυχίας.
Κάθομαι και σκέφτομαι τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου και μετά σκέφτομαι πόσα λεφτά είχα στο πορτοφόλι μου και τι πράγματα είχα μαζί μου. Δεν είχα λεφτά, δεν είχα κάτι το οποίο να είναι χειροπιαστό, το μόνο που είχα ήταν 2-3 καλούς φίλους που κάναμε το κέφι μας, λέγαμε τα αστεία μας και περνάγαμε καλά. Απλά πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε ότι η ευτυχία είναι εκεί και είναι ακριβώς δίπλα μας αλλά ήμαστε τόσο τυφλοί από τον εγωισμό μας που δεν τη βλέπουμε.

Τελικά κάθε εχτές και καλύτερα...

Hello από Evanescence

playground school bell rings again
rain clouds come to play again
has no one told you she's not breathing?
hello i'm your mind giving you someone to talk to
hello

if i smile and don't believe
soon i know i'll wake from this dream
don't try to fix me i'm not broken
hello i'm the lie living for you so you can hide
don't cry

suddenly i know i'm not sleeping
hello i'm still here
all that's left of yesterday