Μετά την εξεταστική...

Άργησα να postάρω κάτι καινούριο και στα 2 Blogs μου αλλά πιστεύω ότι καταλαβαίνεται ότι είχα ένα σχετικά βαρύ πρόγραμμα το τελευταίο μήνα. Μια η εξεταστική μια κάτι υποχρεώσεις μια κάτι δουλειές. Αλλά επισήμως από τη Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου η εξεταστική τελείωσε.

Ο απολογισμός δεν ήταν και τόσο καλός αφού από τη μια καθάρισα τη πλειοψηφία των μαθημάτων που χρωστούσα από προηγούμενα εξάμηνα αλλά από την άλλη δε κατάφερα να περάσω αρκετά μαθήματα από το εξάμηνο που μόλις τέλειωσε. Μπορώ να πω ότι το Ε' εξάμηνο του αυτοματισμού είναι μέχρι στιγμής το δυσκολότερο καθώς έχει τα σημαντικότερα και ταυτόχρονα δυσκολότερα μαθήματα από όλα τα προηγούμενα εξάμηνα. Δε πτοούμαι όμως καθώς αυτό το στραβοπάτημα θα με κάνει ακόμα πιο δυνατό (θέλω να πιστεύω) στη πορεία που ακολουθεί.

Όλο αυτό το καιρό που απουσίασα συνέβησαν πολλά πράγματα στη χώρα μας. Πρώτο και κυριότερο έγιναν εκλογές. Το πιο τραγελαφικό στην όλη κατάσταση είναι ότι θέλουμε μεν να πάει μπροστά αυτή η χώρα όμως δίνουμε την εξουσία σε μια κυβέρνηση που ναι μεν έχει κάνει πολλά θετικά βήματα αλλά είχε και πολλά "στραβοπατήματα". Ο Ελληνικός λαός ξέχασε την υπόθεση των παρακολουθήσεων των κινητών κατά τη περίοδο των Ολυμπιακών αγώνων. Ξέχασε ότι αυτή κυβέρνηση παρέλυσε το σύστημα παιδείας σε όλους του τους βαθμούς για 1,5 μήνα και βάλε. Ξέχασε την υπόθεση των ομολόγων και πολλά άλλα τα οποία δεν μου έρχονται στο μυαλό αυτή τη στιγμή. Από την άλλη η αντιπολίτευση ήταν απογοητευτική σε όλη της τη πορεία τα περασμένα 3,5 χρόνια δεν έκανε τίποτα ήταν άφαντη και ξαφνικά 2 εβδομάδες πριν τις εκλογές θυμήθηκε να ξυπνήσει. Απλά έλεος!

Όμως ο ελληνικός λαός δεν είναι ηλίθιος και το απέδειξε αυτό αφού ψήφισε και συγκρότησε μια βουλή η οποία είναι πολύπλευρη και εύθραυστη. Έδωσε την ευκαιρία για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια να υπάρξει μια πολυφωνία απόψεων η οποία θέλω να πιστεύω ότι αντιπροσωπεύει όλο το λαό. Ακόμα χάρηκα στη ορκωμοσία της νέας βουλής που τα κόμματα της αριστεράς δεν ορκίστηκαν στον αγιασμό. Χάρηκα γιατί επιτέλους πρέπει να σταματήσει αυτή η κοροϊδία και διαχωριστεί η εκκλησία από το κράτος. Ζούμε σ' ένα κράτος που επιτρέπει την ανεξιθρησκεία και πρέπει να τη προωθήσει και να μόρφωση το λαό του ούτως ώστε να μπορέσει ο καθένας να αποδεχτεί τη διαφορετικότητα του άλλου για να σταματήσει να υπάρχει θρησκευτικός ρατσισμός.

Ας αλλάξω θέμα και ας πάω σε κάτι πιο ελαφρύ.



Στη μουσική κοινότητα στις 28 Σεπτεμβρίου καλως ορίζουμε το νέο δίσκο των Nightwish το Dark Passion Play. Είναι ένας δίσκος που έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς θα μας αποδείξουν τι αξίζουν χωρίς τη Tarja τη πρώην τραγουδίστρια και θα μας φέρει σε επαφή με τη νέα Front Woman του σχήματος την Anette Olzon. O δίσκος είναι μαι πολύ καλή και ολοκληρωμένη δουλειά που συνεχίζει επάξια τη πορεία της μπάντας. Στη καθαρά ηχητική πλευρά των πραγμάτων έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο που συνεχίζει τη πορεία του συγροτήματος που ξεκίνησε να αποκτά τη δική του ταυτότητα στο Wishmaster που πήγε ένα βήμα μπροστά τον ήχο του στο Century Child και τον τελειοποίησε στο Once.Που έχουμε τα κλασσικά τώρα πια ορχηστρικά σημεία αλλά δεν είναι αυτά τα κυρίαρχα. Τώρα πια κυρίαρχο στοιχείο είναι οι ρυθμικές κιθάρες και ο όγκος του μπάσου. Ο ρόλος των πλήκτρων και της ορχήστρας πια είναι να πλαισιώνουν το ρυθμικό αυτό section και να το εμπλουτίζουν λίγο παραπάνω.

Εγώ βρίσκω τη νέα τραγουδίστρια πολύ καλή. Βασικά μου άρεσε το γεγονός ότι διάλεξαν μια τελείως διαφορετική σε τεχνική φωνή. Μου αρέσει αυτή η στροφή του σχήματος από τα οπερετικά φωνητικά στις πιο Pop γραμμές γιατί έτσι κάνουν τη διαφορά τώρα πια. Μη ξεχνάτε ότι στις μέρες μας ξεπηδάν συνέχεια νέες μπάντες που είναι μια "φτηνή" αντιγραφή των Nightwish και τελείως συμπτωματικά όλες αυτές οι μπάντες έχουν οπερετικά φωνητικά. Άσε που τα Pop φωνητικά είναι πιο άμεσα και Rock.

Αυτά από εμένα θα τα ξανά πούμε!