Εχτές μαζευτήκαμε μια μεγάλη παρέα και πήγαμε στην 1η έκθεση αυτοματισμού που διοργανώθηκε στη Helexpo. Θέλω να δώσω τα συγχαρητήρια μου στους διοργανωτές της έκθεσης για την καλή προσπάθεια τους. Για πρώτη έκθεση ήταν καλή, αν και υπήρχαν πολλές ελλείψεις. Ελπίζω να γίνει αυτή η προσπάθεια και του χρόνου και να μετατραπεί σε θεσμό.
Έκατσα απόψε να δω ειδήσεις στα διάφορα κανάλια μετά από ένα χρονικό διάστημα το οποίο ισοδυναμούσε με μια, μιάμιση εβδομάδα. Ως προς μεγάλη έκπληξη παρατήρησα ότι ο κόσμος και η Ελλάδα δεν έχουν καθόλου εξελίξεις αφού τα πάντα περιστρέφονται γύρω από το νέο Reality που ακούει στο όνομα ΠΑ.ΣΟ.Κ. και γύρω από την υγεία του αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου. Δε λέω ότι δεν είναι σημαντικά θέματα αλλά υπάρχουν κι άλλα πράγματα.
Χαρακτηριστικό είναι ότι στα περισσότερα δελτία ειδήσεων αυτά τα δύο θέματα καταλαμβάνουν το 70-80% του τηλεοπτικού χρόνου. Ο κάθε ένας μαζεύει γνωστούς και άγνωστους, ειδικούς και ανειδίκευτους και γεμίζει την οθόνη της τηλεόρασης με 10 "παράθυρα" και γίνεται μια σωστή συζήτηση με ελευθερία έκφρασης και σεβασμό στις απόψεις των άλλων. Φυσικά κρατούνται όλοι οι κανόνες ευγένειας και σεβασμού προς τον εκάστοτε συνομιλητή, ο συντονιστής-παρουσιαστής-δημοσιογράφος αφήνει τους καλεσμένους του να ολοκληρώσουν αυτό που λένε χωρίς καμία διακοπή.
Ένα έχω να πω σε όλους αυτούς. Είστε τραγελαφικοί!
Το πιο περίεργο είναι ότι συνεχώς κουκουλώνουν τα σημαντικά θέματα. Τα θέματα που πραγματικά θα έπρεπε να αφορούν τους πολίτες αυτής της χώρας.
Και ρωτάω τώρα εγώ:
Η εβδομάδα που μας πέρασε ίσως να ήταν από τις καλύτερες της ζωής μου, από τότε που πήγα στη Χαλκίδα για να σπουδάσω. Κάθε βράδυ έξω σε πάρτι γενεθλίων αλλά πήγα για πρώτη φορά και σε πάρτι παράταξης παρόλο που είμαι ένα σχετικά μεγάλο εξάμηνο.
Δε ξέρω τα σνόμπαρα γιατί δε πολύ γουστάρω και τις παρατάξεις. Αλλά τελικά πέρασα πολύ ωραία τραγούδι, γλέντι, ποτό, χορός και όλες οι υπόλοιπες γνωστές κραιπάλες μέχρι νωρίς το πρωί της επόμενης μέρας. Μακάρι το Τ.Ε.Ι. να συνεχίσει να μαλακίζεται ασυστόλως όπως κάνει μέχρι στιγμής γιατί δε μου μένει ακόμα πολύ χρόνος διασκέδασης.
Από την άλλη εβδομάδα αρχίζει το Ι.Ε.Κ. και με περιμένει ένας πολύ δύσκολος και εξουθενωτικός χρόνος.
Ας αλλάξω όμως θέμα και ας πάω στη μεγάλη μου αγάπη τη μουσική. Τη Rock - Metal για την ακρίβεια μουσική.
Ο ολοκαίνουριος δίσκος των Amorphis βγήκε και είναι καταπληκτικός τον προτείνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του ψηλό ακραίου και ταυτόχρονα ατμοσφαιρικού ήχου. Το Silent Waters είναι πραγματικά το επόμενο μεγάλο βήμα για την μπάντα. Με όμορφες μελωδίες μια σκιερή γοτθική ατμόσφαιρα, riffs σου κολλάνε στο μυαλό και φοβερές εναλλαγές από καθαρά φωνητικά σε Brutal και το αντίστροφο.
Αυτά για την ώρα...
Μου τη δίνει που δεν μπορούν να βγάλουν έγκαιρα το πρόγραμμα στη σχολή. Δηλαδή πρέπει να τα κάνουμε όλα με τη ψυχή στο στόμα; ΕΛΕΟΣ!
Το τελευταίο καιρό δε ξέρω με έχει πιάσει μια βαρεμάρα, μια απραξία να το πω; Δε ξέρω απλά βαριέμαι.
